Yirmiyedieylül demişim..

Yirmiyedieylülikibinonaltı. Bir de viski var pek şükür. Gün geçtikçe kim olduğumu daha fazla unutmaktayım, pek şükür. Sanırsın ki doğar doğmaz başladım kim olduğumu unutma serüvenime. Hiç kimseden ayrılamıyor olmam neye delalet? Hiç kimseden uzaklaşamıyor olmam? Peki sonuçta herkesten ve herşeyden ayrı olmam. Benim adım hasret olabilir mi? Birilerinin filmlerini seyrediyorum, seviyorum. Birilerinin hikayelerini okuyorum, seviyorum. Birilerini tanıyorum, dinliyorum, seyrediyorum, seviyorum. Kimse kimseyi sevmiyor oysa. Herkeskendi vahşiliğinde kıvranmakta. Her an patlar ümidiyle şöleni bekliyorlar. Işık şöleni. Ben patlamadıkça bekleyişleri değerleniyor. Anlam kavgasında bunca yol almış bir meczubun patlaması elbet görkemli olacak. Sabırla bekliyorlar. Bense beklemekteyim sanki varmış gibi hala bir yol, yolun başındaymışım gibi sanki hala, yaşamaktaymışımgibi hala. Insanlarla zaman geçirmeye devam etmekteyim, sağolsunlar davranıyorlar sanki varmışım gibi. Sağolsunlar.